ก่อนเริ่มปีใหม่ ก็ขอส่งท้าย สรุปปีเก่าก่อน!

หลังจากที่ห่างหาย ไปนาน จริงๆ ก็ไม่ได้ไปไหนไกลเลย จะบอกว่าเวลาไม่มีก็เป็นข้ออ้างที่ไม่ดีเอาเสียเลย (ถ้าเวลาไม่มี แล้วเวลาที่ทุกคนได้มันก็เท่ากันหมดนิ 24 ชั่วโมงเท่ากัน ทำไมเค้าทำโน้นทำนี้ได้เยอะ แต่เราล่ะ มั่วทำไรอยู่) อิ อิ ก็ข้อคิดที่ได้มาจากช่วงปลายปีที่ผ่านมา ชอบๆ อย่าพูดพร่ำทำเพลงมาก มา update กันว่า เหตุการณ์สำคัญๆ ในชีวิตในปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง….

(1) เหตุการณ์แรก ก็ต้องยกให้กับการกลับบ้านในรอบสองปี อิ อิ (ก็ไม่ได้กลับมาตั้งแต่ กันยายน ปี 2550 โน้นน…)

พูดเรื่องการกลับบ้านแล้ว อิ อิ ก็แอบคิดถึงบ้านอีกครั้งนะเนี้ย อยากกลับบ้านอีก (ต้อแต้แล้วอ่ะ เหนื่อยกับการทำเล่มวิจัย) ช่วงที่ได้กลับไปเป็นช่วง “ทำบุญเดือนสิบ” ของคนในภาคใต้ ก็เหมือนการทำบุญ รวมญาติกัน นั่นแหละ แต่ก็มีความสำคัญที่ยึดถือเป็นประเพณีสืบต่อกันมาช้านาน จริงๆ แล้วก็มีชื่อเป็นทางการ คือ “วันสารทไทย” หรือภาษาบ้านผมคือ “ชิงเปรต” อิ อิ  อะการเดินทางของผมก็คือ นั่งเครื่องบินกลับบ้านครับ (บ้านผมก็ไฮโซน่ะมีสนามบินด้วย) เป็นการกลับบ้านครั้งแรกที่นั่งเครื่องบินกลับ โดยนั่งสายการบิน Air Asia ครับ ตอนกลับบ้านไปเนี้ย ไม่มีอะไรสะดวกสะบาย แต่ตอนไปเกือบจะไม่ทันได้ขึ้นเครื่อง อิ อิ มั่วเดินเที่ยวอยู่ จนท.ก็ประกาศเรียกแล้ว อิ อิ (เกือบแล้วตรู) เหอๆ อะขากลับขึ้นมา กทม. นิสิเหอๆ เครื่องบินมันเจ้งอ่ะ ทางสายการบินก็เสนอวิธีให้สามวิธี (1) ทำการเปลี่ยนเที่ยวบินเป็นวันถัดไป, (2) ทำการเปลี่ยนเที่ยวบิน โดยนั่งรถไปที่สนามบินหาดใหญ่ เพื่อไปขึ้นเครื่องที่หาดใหญ่แทน โดยทางสายการบินเตรียมรถให้ โดยถ้าไปที่หาดใหญ่จะได้นั่งเที่ยวบินเวลาประมาณ 2 หรือ 3 ทุ่มเนี้ยแหละ และการเดินทางโดยรถจาก นราธิวาส – หาดใหญ่ ก็ใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมง, และวิธีสุดท้าย (3) นั่งรอความหวัง โดยทางสายการบินจะทำการซ้อมและทำการบินอีกครั้ง แต่ไม่รู้จะได้บินเมื่อไหร่ ส่วนผมเอง ก็เลือกรูปแบบนั่งรอ… รอแล้วรออีก รอไปรอมา ก็มีความหวังหลังจากมีช่างเดินทางมาซ้อม ตอนบ่ายสาม เหอๆ อ้อลืมบอกไปว่า ในวันนั้นเครื่องออก 11 โมงครับ และผมได้บินกลับ กทม. อีกทีตอน 6 โมงเย็น ใช้เวลาการรอ 6 ชั่วโมง กินข้าวฟรี ของสายการบินจัดให้ 1 มื้อ ตอนนั่งกลับเนี้ย ใครจะนั่งตรงไหนก็เชิญเลย อิ อิ เพราะว่ามีคนรอกลับประมาณ 25 คนได้ พอหลังจากวันนั้น ทางสายการบินส่ง Gift Voucher มาให้ครับ ประมาณเป็นการขอโทษ โดยมีมูลค่า 1,800 บาทครับ แต่ต้องเดินทางภายในสิ้นปี 2552 แล้วผมก็ไม่ได้ใช้ เสียดายเป็นบ้าเลย…..

“ชิงเปรต” การทำบุญวันสารทไทย

ฝากไว้เท่านี้ก่อนดีกว่า เริ่มง่วงแล้ว update วันละนิด จิตแจ่มใส่ ได้ผ่อนคลาย และคลายเครียดจากการเขียนเล่ม… สู้ๆ ๆ

กลับมาอีกครั้ง!

เริ่มต้นการกลับมาอีกครั้ง ด้วยเพลงนี้แล้วกันน่ะครับ…

หลังจากที่ห่างหายไปนาน (หายไปเกือบหกเดือนเต็มๆ) ที่ไม่ได้มา update ข้อมูลใน blog ตัวเองเลย หลังจากที่ไปเห็น blog ของท่าน ‘nujobz‘ ก็กลับมามีความสุขกับชีวิตในโลกออนไลน์อีกครั้งนึง หลังจาก (และกำลัง) เครียดๆ กับเรื่องเรียนของตัวเอง (ไม่เคยรู้สึก เครียด เฟล กับตนเอง และชีวิตขนาดนี้มาก่อน หลังจากที่เริ่มทำงานมา) ไม่เป็นไรอย่างน้อยเราก็มีวิสัยทัศน์อันก้าวไกลของเรา ในการหาที่ระบาย อิ อิ (น่าความสุขเล็กๆ ของคนคนนึง)

หลังจากที่เงียบหายไป เดี๋ยววันนี้เป็นต้นไป จะพยายาม เข้ามา update ข้อมูลภายใน blog ใหม่ดีกว่า งัยก็ฝากไว้แค่นี้ก่อนเน้อ เดี๋ยวไปหอของขวัญก่อน อิ อิ วันนี้มี SBI Happy New Year Party ! ด้วย แต่ผมดันไม่ได้ไป อิ อิ ก็เหตุเพราะท้องผมมันไม่รักดี งัยเดี๋ยวมาต่อ ตอนว่างๆ และเครียดกันใหม่น่ะครับ…

แฉ…เพื่อน(3)วัยซ่าส์

มาติดๆ กับแฉเพื่อน (3) ครับอิ อิ วันนี้ว่างเลยทำการแฉให้หมดซะก่อนแต่ผมว่าเรื่องแฉเพื่อนนี้ผมคงยังไม่ให้จบครับ เนื่องจากชีวิตผมคงได้เจอเพื่อนอีกเยอะแยกมากมาย เพราะฉะนั้นเรื่องแฉเพื่อนคงยังไม่จบง่ายๆ ครับ แฉเพื่อน (3) นี้ก็จะเป็นแฉเพื่อนวัยซ่าส์ครับ นั่นก็คือเพื่อนสมัยปริญญาตรีครับ ตอนปริญญาตรีผมจบจาก เทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต ครับ บรรยากาศของ ม.อ.ภูเก็ตก็เต็มไปด้วยสิ่งแวดล้อมที่ดีครับ เพราะตั้งอยู่ระหว่างภูเขา มีสระน้ำด้วยซึ่งเป็นขุมเหมืองเก่า เป็นวิทยาเขตที่มีพื้นที่เล็กที่สุดในบรรดาห้าวิทยาเขต แต่ที่นี้ก็เปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพด้านการศึกษาค้าบ ซึ่งคณะที่นี้ที่โด่งดังคือ การจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยวครับ 

อะหลังจากโม้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยไปแล้วมาดูรุ่นผมกัน รุ่นผมเป็นรุ่นแรกของคณะเทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อมครับ เป็นรุ่นแรกของคณะแล้วยังเป็นรุ่นแรกของสาขาด้วย อิ อิ ก็มีเพื่อนที่ร่วมหัวจมปลักกันด้วยกัน 69 คนครับเรามาดูหน้าตาเพื่อนๆ กันเลยดีกว่า

บรรดาเพื่อนวัยซ่าส์ของผมครับ

เนี้ยแหละครับหน้าตาทั้ง 69 คนด้วยกันซึ่งแต่ละคนก็ทำงานแต่งงานกันไป เรียนต่อกันบ้างหลากหลายชีวิตกันไปครับ แต่ผมจะมาแฉเพื่อนในกลุ่มครับ อิ อิ กลุ่มผมก็ประกอบไปด้วยสมาชิกก็ประมาณ 6 คนด้วยกันมาดูกันสิว่ามีใครบ้างเอ่ย

1. สิทธิเดช ชูด้วง (อรรจน์) เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.ปลายครับ อรรจน์เป็นคนที่เก่งโปรแกรมมิ่งมากๆ ถึงมากที่สุดของรุ่นเลยทีเดียว เหอๆ เป็นคนที่เพื่อนๆ ให้ความเคารพนับถือ โดยจะได้รับการขนานนามว่า “เงาะป่าซาไก” ครับ เหอๆ ก็ไม่มีอะไรมาก ตรงตามลักษณะรูปร่างหน้าตาของอรรจน์ครับ อิ อิ แฉกันอย่าว่าน่ะอรรจน์ อรรจน์จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งครับ ตอนนี้ก็ต่อปริญญาโทด้านไอทีอยู่ที่ พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหานลาดกระบังครับ ก็เริ่มเรียนพร้อมๆ กันคงจะจบพร้อมๆ กันเช่นกันครับ งัยก็เชื่อว่าอรรจน์ต้องขว้าเกียรตินิยมมาได้อยู่แล้ว ชัวร์ ผมกับอรรจน์เป็นเมทด้วยกันมาสองปีครับ ก็เลยสนิทกัน บ้านก็อยู่นราธิวาสเหมือนกัน อิ อิ
2. ไพศาล แวกือจิ (ฮัน) เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.ปลายเช่นกันครับ จบจาก โรงเรียนนราธิวาสเหมือนกัน แต่อยู่กันคนล่ะทับครับ อรรจน์เค้าอยู่ทับสิบ ฮันอยู่ทับสิบเอ็ด ส่วนผมอยู่ทับเก้า ครับ เหอๆ (ห้องคิงส์คือทับสิบเอ็ดครับ) ฮันก็ไม่ได้สนิทกับผมมากครับ แต่จะสนิทกับไอ้คุณ “ตุ่ย” มากกว่า เพราะเค้าเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน แล้วก็สนิทกันด้วย แต่ฮันมาอยู่กลุ่มเดียวกับผมก็น่าจะเป็นเพราะอรรจน์แล้วก็ดอนมั้งครับ ตอนนี้ได้ยินข่าวว่า ฮัน เป็นอาจารย์สอนคอมพิวเตอร์อยู่โรงเรียนแถวบ้านครับ นั่นก็คือเป็นอาจารย์สอนคอมพิวเตอร์อยู่นราธิวาส โน้น แต่โรงเรียนไหนนั้นจำไม่ได้ครับ เพราะไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้ว หายจ๋อยไปเลย
3. จตุรงค์ ขวัญแก้ว (ดอน) หนุ่มตัวใหญ่ มาจากหาดใหญ่ครับ ดอนกับ “เต๋า” เค้าสนิทกันครับ ส่วนดอนมาอยู่กลุ่มผมก็น่าจะทำงานคณะด้วยกันน่ะครับ หลายๆ อย่าง แล้วก็ห้องก็ใกล้ๆ กัน ไปมาหากันบ่อยๆ ส่วนดอนก็ทำโปรเจ็คด้วยกันกับผมด้วย ก็เลยยิ่งสนิทกันค้าบ ตอนนี้ดอนทำหน้าที่เป็น Support อยู่บริษัทซอฟต์แวร์เกี่ยวกับโรงพยาบาล ชื่อว่า HospitalOS ครับ ก็ไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี้หลายจังหวัดเลยล่ะครับ ก็คงเงินเยอะแล้ว อิ อิ เดี๋ยวลงไปภูเ็ก็ตเนี้ยต้องให้พาไปเลี้ยงแล้ว น่าดอนน่า…
4. พรรณทิพา แก้วพ่วง (บาส) สาวน้อยร่างเพลียว (น้อย) แห่งย่านตาขาว จังหวัดตรังครับ บาสเป็นคนที่ตัวเล็ก ขี้ใจน้อย แต่ก็อยู่กลุ่มเราได้ เป็นสาวที่ถูกพวกผมใช้งานทำโน้นทำนี้เยอะมาก แต่งัยบาสก็น่ารักเสมอน่ะจ๊ะ อิ อิ ตอนนี้เวลามีข่าวอะไรก็จะบอกบาสเสมอ มีงานที่ไหนก็จะบอกเพราะว่าบาสยังไม่มีงานทำ แต่ตอนนี้มีแล้วครับผม ทำงานเป็นผู้ประสานงานโครงการอะไรทำนองนั้น อยู่ปทุมธานีนี่เอง เดี๋ยววันไหนจะชวนไปหาไรกินกันน่ะบาส เก็บเงินไว้ให้เยอะๆ ด้วยล่ะ อิ อิ
5. บงกช รุ่งภักดีสวัสดิ์ (จั๊น) สาวผู้มาดมั่น แห่งเบตง จังหวัดยะลา ครับ เป็นสาวมาดมั่น ทำงานกับผมโดยถูกลากตัวมาเป็น MSP (Microsoft Student Partners) พวกเราก็ทำงานด้วยกันกับโครงการนี้มาสองปีครับ แต่ก็สนุกและก็คุ้มมากๆ ด้วย จั๊นเป็นผู้หญิงที่มีความมัธยมเป็นเลิศ แต่เธอก็มีความสามารถด้านการซื้อของถูก ลดราคา เรื่องช๊อบปิ้งเนี้ยต้องบอกเจ๊แกน่ะครับ เจ๊แกชอบ ตอนนี้เจ๊ก็ทำงานอยู่ True Vision ครับทำงานอยู่บริษัทนี้ตั้งแต่ฝึกงาน จะพูดให้ถูกตั้งแต่ฝึกโครงการสหกิต แล้วล่ะครับ เห็นว่าตอนนี้เก็บเงินซื้อบ้านกันได้แล้ว โหเพื่อนผม รวยกันใหญ่แล้ว อิ อิ วันก่อนก็เพิ่งไปเที่ยวสำเพ็งกันค้าบ แล้วก็ไปกินโออิชิกัน ซึ่งในกลุ่มจั๊นเองก็จะมี “ไอ้อู” ปิยบุษ ปลอดอักษร สาวผู้มีความมาดมั่นกล้าหาญดุจดั่งชายไทย ซึ่งผมยังไม่สามารถต่อกรอนสู้กับอูได้เลยครับ เหอๆ เธอมีหน้าตาเหี้ยมและเข้มมากกว่าผมซะอีก ส่วนอีกคนในกลุ่มก็เป็น “ยุ้ย” หรือที่ผมเรียกกันว่า ยั้วศรี ครับแต่ภายหลังเกิดอะไรขึ้น ยั้วศรีแตกตัวขอแยกวงไปอยู่กับ “ปอ” ปาณิศา แทน
6. พินทุ์สุดา ชูติพัฒนะ (นก) เจ๊หมวยแห่งตลาดกิมหย๋ง หาดใหญ่ ว่างไม่ได้เป็นต้องหาอะไรขาย ขานี้ว่างไม่ได้ค้าบ เป็นเถ้าแก่เนี๊ยะตั้งแต่ปีหนึ่งกันเลยทีเดียว ตอนนี้เจ๊แกเปิดร้านขายของอยู่ตลาดกิมหย๋ง เยื้องๆ กับร้านขายธูปเทียน (ขายของไหว้เจ้า ของจีนๆ) น่ะค้าบ วันก่อนเจ๊แกขึ้นมาเที่ยวกทม. วันนึงก็เลยชวนผม จั๊น พริก ไปกินไรกันค้าบ ไปเดินตลาดสำเพ็ง ไปกินโออิชิกัน แล้ววันนั้นมันก็เลี้ยงผมด้วย อิ อิ แสนดีใจ แล้วตอนเย็นมันก็บินไปเที่ยวญี่ปุ่นครับ ไฮโซ มั้ยล่ะเพื่อนผม เนี้ยขานี้ก็จบเกียรตินิยมเช่นกันน่ะครับ อิ อิ ดีกรีอันดับหนึ่งซะด้วย ในรุ่นผมเนี้ยก็มีสองคนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งคือ อรรจน์ กับ นก เนี้ยล่ะค้าบ

มาดูรูปเพื่อนๆ ในแก๊งผมกันดีกว่าครับ ว่าหน้าตาทั้งหกคนเป็นอย่างไรกัน…

ผองเพื่อนแก๊งวัยซ่าส์ของ jaobao

เนี้ยล่ะครับแก๊งวัยซ่าส์ของผม แต่เพื่อนๆ ของผมวัยซ่าส์ยังไม่หมดแค่นี้น่ะค้าบ มาดูกันสิว่า คนที่แจ๋มๆ ในรุ่นผมมีใครกันบ้าง ที่ประวัติโชกโชนกันน่ะครับ คนแรกที่จะลืมไม่ได้ค้าบ “สุดสวยของรุ่น” ทั้งแสบ ทั้งคันประจำรุ่นกันเลยทีเดียว “เจ๊เปรี้ยว” ชุติมา เปล่งศรี ครับจะไม่เอ่ยถึงเจ๊เปรี้ยวเนี้ยเห็นจะไม่ได้น่ะค้าบ เปรี้ยวเป็นคนที่เปรี้ยวสมชื่อจริงๆ ครับ ทั้งการแต่งกาย หน้าตา แหล่มไปหมด ตอนนี้ก็ทำงานอยู่ กทม. เนี้ยล่ะค้าบ อยู่ตรงไหนไม่ทราบเหมือนกัน  เมื่อเรากล่าวถึงสาวสุดเปรี้ยวไปแล้วก็ต้องมาดูฝั่งหนุ่มสุดเท่ห์ ตำแหน่งเดือนคณะกันเลยทีเดียว นั่นก็คือ “เปี้ยก” ชวพล วรินทรเวช ครับอันนี้สุดเท่ห์ มีตำแหน่งเป็นประกันครับ ตอนนี้เปี้ยกก็เรียนต่อปริญญาโท Software Engineering อยู่รั้วจามจุรี จุฬาลงกรณ์ ครับ เมื่อเราประกาศตำแหน่งเดือนไปแล้ว ก็ต้องตามมาด้วยตำแหน่งดาวของคณะครับ นั่นคือ “มีน” ศศธร เอียดทอง ครับ สุดสวยที่เคยมาฝึกสหกิตด้วยกันค้าบ ตอนนี้เป็นพนักงงานแบงค์อยู่ภูเก็ตค้าบ หรือว่าอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ไม่แน่ใจ อ้าขอกล่าวอีกคน ถ้าไม่พูดถึงคนนี้ อาจจะงอนผมได้ อิ อิ นั่นก็คือ สาวน้อยช่างฝัน “ปอ” ปาณิศา ตรีพงศ์ ครับตอนนี้ก็เรียน ปริญญาโท ที่เดียวกันกับผมเนี้ยล่ะค้าบ อิ อิ ตามกันมาติด ตั้งแต่เรียนปริญญาตรี รหัสก็ติดกัน มาอยู่ที่นี้ก็ติดกันเหมือนเดิมอีก โชคชะตาช่างนำพาจริงๆ เลยค้าบ

เปรี้ยว เปี้ยก มีน ปอ ผู้ที่ถูกพาดพิง

คราวนี้มาอัพเดทวงการห่างคารกันค้าบ โครงการห่างคาน ก็คือเพื่อนๆ ที่ได้แต่งงานไปแล้ว มาดูกันสิว่ามีใครแต่งงานไปแล้วบ้าง หรือว่าจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้มาดูกัน เริ่มที่คู่แรกครับ “เจ๊ก้อย” รังสิมา พชรโสภิต ครับแต่งงานไปเรียบร้อยแล้วปีกว่าได้แล้วครับเนี้ย อิ อิ แต่งงานกับหนุ่มที่ไหนเนี้ยไม่ทราบเหมือนกันค้าบ เป็นหนุ่มน้องวงการ อิ อิ (เหมือนดาราเลยน่ะเจ๊) ส่วนคู่ที่สอง คือ “เบญ” ครับแต่งงานมีน้องกันไปเรียบร้อย เห็นว่าใกล้จะคลอดแล้วล่ะค้าบ แต่งกับหนุ่มนอกวงการอีกตามเคย อิ อิ คนที่สามของโครงการนี้คือ “นุ๊ก” สิอร อักษรถึง ครับแต่งงานกับหนุ่มเยอรมันไปเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมานี้เลย  นุ๊กเป็นเมทปอครับ ปอ เมทแต่งไปแล้วน่ะ แล้วเมื่อไหร่จะเป็นปอบ้างล่ะ อี๊วววว…. คนที่สี่ค้าบ “ซี” ก็แต่งไปเมื่อเร็วๆ นี้อีกคนครับผม อีกคนที่จะเข้าโครงการนี้ก็คือ “อุ๊” ครับป๋มส่วนใหญ่ก็แต่งกับหนุ่มนอกวงการเหมือนกัน งัยใครมีงานวิวาห์ แล้วยังไม่ได้บอกข่าว เล่ามารีบมาอับเดทน่ะค้าบ รวมถึงคู่ไหนดูๆ ใจกับใครอยู่บอกด้วยน่ะ…

ปิดท้ายด้วยรูปเพื่อนๆ วัยซ่าส์ของผมเลือกเอารูปน่ารักๆ มาฝากกันค้าบ สนใจคนไหน (ที่เค้ายังไม่มีแฟน) ติดต่อมาได้น่ะค้าบ ผมไม่ได้ขายเนื้อสดน่ะค้าบ แต่จะเป็นพ่อสื่อให้ อิ อิ…

Jaobao และผองเพื่อนวัยซ่าส์ ชุดที่ 1

Jaobao และผองเพื่อนวัยซ่าส์ ชุดที่ 2

Jaobao และผองเพื่อนวัยซ่าส์ ชุดที่ 3

Jaobao และผองเพื่อนวัยซ่าส์ ชุดที่ 4

jaobao’
[It's Me!]

แฉ…เพื่อน(2)วัยเกรียน

หลังจากที่ได้แฉเพื่อน (1) วัยวัยซน กับวัยแสบไปแล้วน่ะครับ รอบนี้จะมาแฉ…เพื่อนวันเกรียนกันบ้าง ส่วนวัยเกรียนก็คือช่วงมัธยมครับ ซึ่งช่วงมัธยมของผมเองนั้นก็แบ่งเป็นสองช่วงอีก คือช่วง ม.ต้น กับ ม.ปลาย ผมเรียนต่างสถาบันการศึกษากันครับ ม.ต้นเนี้ยก็เรียนใกล้ๆ บ้าน จะได้ไปมาได้สะดวกครับ ส่วนม.ปลายนี้แอบอยากเป็นเด็กเมืองบ้าง จะได้มีบรรยากาศการเรียนที่เปลี่ยนแปลงไป โดยความรู้สึกตอนนั้นอยากเรียนในสถาบันที่ดีกว่า ก็ไม่ได้ว่าโรงเรียนตอนม.ต้น จะไม่ดีน่ะครับ ถ้าเราไปเรียนกับเด็กในเมือง เค้าคงมีการเรียนที่เข้มข้นกว่า จะได้เป็นการพัฒนาการของเราด้วย ตอนนั้นก็คิดแค่นี้…

วัยเกรียนตอนม.ต้นของผม ก็โรงเรียนมัธยมแถวบ้านครับ คือ “โรงเรียนตากใบ” สั้นๆ ง่ายๆ ไม่มีอะไรต่อท้าย ซึ่งตอนที่ผมอยู่หรือไปแข่งขันทักษะเค้าก็ถามกันน่ะครับ ไม่มี “วิทยา” หรือ ไม่มี “ศึกษา” หรือ ประมาณนั้น ก็บอกไปว่าเนี้ยล่ะค้าบ สั้นๆ ง่ายๆ ดี… ยามแรกเกรียนของผมเหรอค้าบ ก็ไม่มีอะไรมากมาย เกรียนตามประสา แต่ผมเป็นพวกเกรียนไม่มาก หลังจากที่เกรียน ซน บนแก่นไปตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาความเกรียน ซน แก่น ของผมก็หายไปครับ จะเอาภาพบรรยากาศของโรงเรียนตากใบมาฝาก ก็เข้าไปดูในเว็บก็ไม่มี เดี๋ยวงัยค่อยกลับไปถ่ายมาให้ดูทีหลังแล้วกันน่ะครับ…

สมัยม.ต้น ผมสอบเข้าติดห้องคิงครับ สมัยนั้นก็ห้อง /1 ซึ่งตอนผมเรียน ม.1 ก็มี /1 – /6 ครับในห้อง ม. 1/1 นั้นก็มีเพื่อนผู้ชายอยู่ 8 คนได้ครับ ส่วนเพื่อนผู้หญิงเหรอค้าบมีตั้งยี่สิบถึงสามสิบคนได้มั้งครับ ซึ่งประชากรผู้ชายน้อยมาก เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กใหม่ครับ มีคนที่ผมรู้จักอยู่ไม่กี่คน ที่รู้จักก็จะเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยประถม ที่จำได้ก็จะมี “เจี๊ยบ” ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพื่อนๆ หน้าตาใหม่ๆ ทั้งนั้น ตอนม.ต้นเนี้ยอาจารย์ก็จะให้นั่งจับกลุ่มครับ กลุ่มล่ะ 5-6 คน ช่วงแรกผมก็อยู่กลุ่มด้วยกับกับเจี๊ยบครับ แต่ภายหลังเปลี่ยนมานั่งกลุ่มใหม่ ซึ่งเป็นกลุ่มที่เราสนิทกันจนมาถึงปัจจุบันนี้ก็ยังสนิทกันอยู่ ยังติดต่อกันอยู่ครับ ซึ่งในกลุ่มนี้ก็มี…

1. สุภาวดี ทองจัง (ล้อม) สาวหุ่นดี ตัวสูง หน้าตาสะสวยแห่งบ้านเกาะสะวาดครับ
2. ปิยพรรณ เหมนุกูล (บุ้ง) สาวดัดฟัน หน้าเข้ม แห่งบ้านปูยู (บุ้งเป็นมุสลิมคนเดียวในกลุ่มครับ) เป็นเด็กที่ดูไฮโซตั้งแต่ตอนแรกๆ เนื่องจากเรียนจบจากโรงเรียนอนุบาลรังผึ้ง ซึ่งเป็นโรงเรียนอนุบาลเอกชนที่ถือว่าดีมากเลยทีเดียว
3. ขนิษฐา หล่ำ (ผึ้ง) สาวผิวเข้มตัวสูง แห่งบ้าน…. (บ้านไรแล้วหว่า…จำไม่ได้ ไม่ค่อยชวยกว่า “กรือเซ๊ะ” หรือเปล่า)
4. พรพิมล วาสนามงคล (อ้อม) สาวตัวเล็ก เสียงดี แห่งบ้านเกาะสวาท ครับ
5. สุวารุณี แก้วคงสุข (รุ่ง) สาวอบอุ่นเพื่อนสนิทกับสาวล้อมเค้า
6. สุกัญญา ตั้งทวีวัฒนา (ตั๊ก) เพื่อนที่เพิ่งเข้ากลุ่มมา หลังจากที่ถูกเพื่อนในกลุ่มแกล้ง ก็เลยมานั่งกับกลุ่มพวกผม

เนี้ยล่ะครับเพื่อนสนิทของผมตอนม.ต้น ซึ่งตอนนี้ผมก็มีรูปไม่ครบน่ะครับ แต่จะเอารูปมาให้ดูบางคน อันนี้เป็นรูปตอนที่ไปแข่งขันทักษะที่จังหวัดสุราษฎ์ธานี ครับไปที่เิขื่อนเชี่ยวหลาน หรือเขื่อนรัชประภา ยอมรับว่าเป็นสถานที่ที่สวยมากๆ เลย…

เพื่อนวัยเกรียนของผม พร้อมอาจารย์แม่ครับ

มาดูกันว่าในภาพนี้มีใครกันบ้างครับเริ่มจากซ้ายมือกันก่อนครับ คนแรกคือ “อาจารย์คง” ครับ อาจารย์สอนเกษตร เป็นอาจารย์ที่ตลกเลยทีเดียว ผมชอบมากเวลาที่อาจารย์เค้าพูด อาจารย์เป็นคนตลกเฮฮาดี ส่วนคนถัดมา “หนู๋อ้อม” ครับ คนที่แอบหยบอยู่ด้านหลังอ้อมคือ “ล้อม” ครับ ส่วนถัดมาคือ “อาจารย์ตุ๊กตา” ครับพวกผมเรียกว่าอาจารย์แม่กัน อิ อิ เพราะว่าเป็นอาจารย์ที่พวกผมและกลุ่มของผมสนิทมากครับ ผมเริ่มรู้จักคอมพิวเตอร์ก็จากอาจารย์เนี้ยแหละครับ จนมาถึงถึงวันนี้ก็ยังโทรคุยกับอาจารย์อยู่ คนที่ห้าถัดจากอาจารย์ตุ๊กตา คือ “บุ้ง” ครับ หยบแดดสุดฤทธิ์ อิ อิ ส่วนคนท้ายสุด คงจำได้ ลูกเณรแถวนั้นล่ะครับ เหอๆ ผมเอง “เจ้าบ่าว” ตอนนี้เหมือนลูกเณรหูยางมั้ยครับ…

แล้วปัจจุบันนี้เพื่อนๆ สมัยเกรียนของผมเป็นงัยบ้าง ตอนนี้ทั้งหกคนน่ะครับ ก็มีอาชีพการงาน เรียนต่อกันไปตามประสา มาดูคนแรกกัน

(1) คุณสุภาวดี ทองจัง (ล้อม) ครับตอนนี้เป็นสาวแบงค์ธนาคารกรุงไทยครับ สาขาแถวๆ เยาวราชครับ ก็ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ก็ไปๆ มาๆ อยู่บ้านแฟนเค้า อิ อิ แอบแฉ บ้านแฟนเค้าก็อยู่ “บุรีรัมย์” ครับ แต่งงานเมื่อไหร่ก็บอกเพื่อนด้วยน่ะ คิดถึงๆ ๆ  ขนาดตอนนี้อยู่ กทม. เหมือนกันยังไม่ค่อยได้เจอกันเลยค้าบ จะว่าไป ต้องพูดว่าไม่เจอกันซักครั้งเลย งัยเจอกันฝากซื้อบ๊วยเยาวราชด้วยน่ะ ชอบกินๆ ๆ

ล้อม_สุภาวดี ทองจัง

(2) พอพูดถึงล้อมแล้วคู่หูของล้อมคือ “เจ้าอ้อม” พรพิมล วาสนามงคล ครับ ตอนนี้อ้อมทำงานโรงงาน อยู่สมุทรปราการครับ เห็นว่าทำด้านพวกเคมี อะไรประมาณนี้ (โทษทีบอกแล้วจะไม่จำ อิ อิ) อ้อมจบวิทยาศาสตร์ เอกเคมี จากรั้วม.อ. เหมือนกันครับ แต่อ้อมจบจากหาดใหญ่ครับ ตอนนี้ก็คบๆ อยู่กับพี่คน แต่ตอนนี้พี่เค้าไปเรียนต่ออยู่อังกฤษค้าบ อิ อิ กลับมาเมื่อไหร่คงมีข่าวดีน่ะ อ้อมม…

อ้อม_พรพิมล วาสนามงคง

สาเหตุที่ อ้อมกับล้อมเป็นคู่หูกัน ก็ด้วยชื่ออย่างนึง คือ อ้อม-ล้อม แล้วอีกอย่างเป็นคู่ในการแข่งขันพิมพ์ดีดรูปภาพภาษาไทยครับ เป็นคู่กันมาแข่งด้วยกันถึงสามปี ชนะมาด้วยกันตลอดครับ อิ อิ ไปแข่งระดับภาคด้วยกันเสมอ…

(3) มาถึงคู่หูผมกันบ้าง ชื่อเจ้าบุ้งครับ ปิยพรรณ เหมนุกูล ตอนนี้ต่อปริญญาโท อยู่จุฬาค้าบ เรียนด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเล อะไรทำนองเนี้ย เห็นว่าตอนนี้กำลังเลี้ยงลูกๆ อยู่นั่นคือ “เจ้าปูแสม” ครับ สงสัยจบมาคงเป็นผู้เชียวชาญด้าน ปูแสม แน่เลย… สู้ๆ น่ะเพื่อนคงจบพร้อมๆ กันอิ อิ จะว่าไปน่ะบุ้งตอนนี้ msn บุ้งน่ะส่งไวรัสหาเราทุกวันเลย ไปจัดการซะด้วยน่ะ… ส่วนบุ้งเนี้ยตอนนี้ยังไม่ข่าวครับ ว่าคบกับใครอยู่ อิ อิ สงสัยยังปิดข่าว

บุ้ง_ปิยพรรณ เหมนุกูล

ผมกับบุ้งเป็นคู่หูกันก็เหตุผลเดียวกับอ้อมและล้อมครับ ทั้งชื่อผม บ่าว-บุ้ง แล้วก็ ปิยพงศ์-ปิยพรรณ คล้องจองกัน เคยไปแข่งขันพิมพ์ดีดแล้ว กรรมการเขาถามว่าเป็นพี่น้องกันป่าว เหอๆ ผมกับบุ้งแข่งขันพิมพ์ดีดรูปภาพภาษาอังกฤษครับ เราก็ไม่ใช่ย่อยค้าบ ไปแข่งระดับภาคทุกปีด้วยกัน (ตลอด 3 ปีที่เรียนด้วยกันค้าบ) รางวัลที่ได้ดีที่สุดคือ แข่งขันได้ลำดับที่สองของภาคครับ อิ อิ แอบปลื้ม

ส่วนคนอื่นๆ ผมไม่ได้เอารูปมาลงน่ะครับ เพราะว่าพยายามหารูปแล้วไม่ได้ ทั้งหาจาก hi5 ก็ไม่เจอ อิ อิ เลยขอบอกเล่าไว้แล้วกันครับว่าตอนนี้พวกเค้าทำอะไรอยู่ไหนกัน ตั๊ก สุกัญญา ตั้งทวีวัฒนา ตอนนี้เป็นตำรวจตรวจหลักฐานด้าน Genetics ครับตอนนี้สังกัดอยู่หน่วยที่ ม.สงขลานครินทร์ หาดใหญ่ ครับ ส่วน ผึ้ง ขนิษฐา หล่ำ ตอนนี้เป็นพนักงานบริษัททัวร์อยู่จังหวัดภูเก็ตครับ เห็นว่ารายได้ดีเลยเชียวอิ อิ เดี๋ยวลงไปเที่ยวจัดทัวร์ไว้ด้วยน่ะ ขอย้ำต้องฟรีด้วยล่ะ อิ อิ ส่วนคนท้ายสุดครับ รุ่ง สุวารุณีย์ แก้วคงสุข ครับได้ทุนต่อปริญญาโทด้านเคมีครับ อิ อิ เพื่อนผมแจ๋มๆ ทั้งนั้น…

ก็มีครั้งนึงน่ะครับ พวกเรานัดกันไปกินเสต๊กสามย่านกัน ก่อนที่ร้านเค้าจะย้ายไป ก็แอบเก็บรูปมาฝาก ตอนนั้นก็ไปกันสี่คนครับ มีผม บุ้ง อ้อม แล้วก็ตั๊ก ครับ… กินกันอิ่มหน่ำสำราญกันเลยทีเดียว เดี๋ยวไว้วันหลังๆ จะนัดกันอีกเน้อ… เลี้ยงผมด้วยน่ะ อิ อิ

กินสต็กสามย่านกัน

jaobao’
[It's Me!]

แฉ…เพื่อน(1)วัยซนและวัยแสบ

วันนี้ไม่รู้จะเขียนไรดีเลยเอาเรื่องเพื่อนๆ ตอนเรียนมา “แฉ” ดีกว่า อิ อิ ก็ไม่ถึงกับแฉอะไรหรอกครับ ประมาณว่ามาแนะนำเพื่อนๆ แต่ละที่ ที่ผมได้พบปะ เคยเรียนมาด้วยกัน ตั้งแต่ ประถมกันเลยดีกว่า…

โรงเรียนแห่งความหลังวัยซนกับวัยแสบของผมคือ “โรงเรียนวัดโคกมะม่วง” ครับ

ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึง ที่บ้านอยู่บ้านนอก แต่เราก็ภูมิใจกับบ้านของเรา สิ่งแวดล้อมของบ้านผมดีกว่าเยอะเมื่อเทียบกับเมืองกรุง อย่างกรุงเทพฯ เพื่อนผมตอนประถมเนี้ย ก็อย่างฮา มีทั้งแบบบ้า แสบ กันไปคนละแบบ งัยมาดูกันก่อนดีกว่าว่าตอนประถมเป็นอย่างไร

มาดูเพื่อน "วัยซน" กับ "วัยแสบ" ของผมกัน ณ ร.ร.วัดโคกมะม่วง

รูปมันนานมากแล้ว อาจจะมีส่วนที่มันชำรุดไปบ้างน่ะครับ เนี้ยล่ะครับรูปผมและเพื่อนๆ “วัยซน” กับ “วัยแสบ” ของผม ถ่ายร่วมกับคณะคุณครู เป็นงัยล่ะหาผมไม่เจอล่ะสิ อิ อิ มาดูแบบขยายแต่ละส่วนแล้วผมจะแนะนำให้รู้จักกันครับ เรามาทายกันก่อนดีกว่าจากรูปนี้ ผมอยู่ไหนครับ?

มาดูส่วนแรกกัน อะเห็นผมยังค้าบ

อะครับแถวแรกด้านล่างของภาพ เป็นคณะครูและนักการภารโรงครับ คนแรกเป็นนักการครับ ชื่อ “พี่นอม” คนที่เป็นอาจารย์ พ่อของเพื่อนผมด้วยแต่ไม่ได้สอนผม ชื่อ “คุณครูดำ” หรือคุณครูธานีครับ คนที่สามเป็นคุณครูเหมือนกันค้าบ ชื่อ “คุณครูบุษบรรณ” ถ้าไม่ผิดน่ะครับ สอนกพอ. (การงานพื้นฐานอาชีพ พวกหัตกรรม งานฝีมือ เย็บ ปัก ถัก ร้อย ตอน ป.5-6 ครับ) คนที่สี่ “คุณครูอุทัย” ครับ สอน สปช. คนที่ห้า “คุณครูรัชนี” ครับสอนผมตอนอณุบาลหนึ่งครับ แถวแรกหมดไปแล้ว 

อะมาดูเพื่อนๆ ผู้หญิงกันบ้าง ในรูปนี้มีสองคนน่ะครับ คนแรกชื่อ “ที” ได้ยินข่าวว่าเรียนเภสัชศาสตร์ แต่ผมจำไม่ได้ว่าที่ไหน แล้วคุณทีเนี้ยเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในรุ่น เป็นคนที่เรียนเก่งมาก แต่มาสายทุกครั้ง ขี่รถชาลีมาเองด้วย เหอๆ อย่างเปรี้ยว คนที่สองชื่อ “ตา” คนนี้ก็ไม่ทราบรายละเอียดว่าเป็นงัยแล้ว อะมาแถวบนสุด เพื่อนผู้ชายกันบ้าง คนแรกชื่อ “นัท” ครับ คนที่สองชื่อ “อ๊อด” ครับ ส่วนคนที่สาม คุ้นๆ ป่าว อิ อิ ผมเองครับ ชื่อ “อ้ายบ่าว“

เพื่อนโผมๆ ๆ

มารอบนี้เยอะหน่อย แถวแรกน่ะครับเป็นคุณครู อะเริ่มที่คุณครูเอ้ชื่อไรน่า…. นึกไม่ออกเพราะคุณครูเพิ่งเข้ามาใหม่ ยังไม่เคยสอนผม ส่วนคุณครูท่านถัดมา “คุณครูสมจิตต์” หรือป่าวถ้าจำผิดต้องขออภัยครับ เป็นคุณครูสอนภาษาอังกฤษครับ ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบด้วยอิ อิ ต่อมา “คุณครูทวีสิน” ครับสอนคหกรรม เป็นคุณครูที่ดุมากเลย ผมเคยถูกอาจารย์หยิกด้วยแหละ เหอๆ ส่วนคุณครูท่านที่สี่ครับ เป็นคุณครูใหญ่ครับ จำชื่อไม่ได้ต้องขออภัยครับ ส่วนคุณครูถัดมาถ้าจำไม่ผิด “คุณครูสมเจต” มั้งครับคุณครูท่านนี้เสียไปแล้วครับ

อะมาเพื่อนผู้หญิงต่อ คนที่ถัดจากตาน่ะครับ คือ “จุ๊” ครับ ตอนนี้ก็ยังคุยๆ กันอยู่ครับตอนนี้จุ๊ทำงานอยู่ที่บาเจ๊าะครับ เขตเสี่ยงภัยด้วย แต่งัยเพื่อนผมก็สู้ครับเพื่อบ้านเกิด คนที่สองครับชื่อ “น้อย” ตอนนี้เป็นพยาบาลอยู่แถว กทม. เห็นว่าแต่งงานแล้ว อิ อิ ขอให้มีหลานตัวน้อยไวๆ น่ะจ๊ะ ส่วนคนที่สามชื่อ “สุ” ครับ เห็นว่าตอนนี้ทำงานอยู่ที่บ้าน แล้วก็จะแต่งงานด้วย ไม่แน่ใจว่าเดือนหน้านี้ (วันที่ 4 พฤษภาคม นี้) งัยก็คงไม่ได้กลับไปค้าบป๋ม มีความสุขมากๆ ครับ คนๆ นี้เนี้ยผมแอบชอบด้วยน่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว อิ อิ พูดไปแล้วเขินจัง มาเปิดเผยความลับเอาตอนยี่สิบสี่แล้ว เหอๆ คนที่สี่ชื่อ “เจี๊ยบ” ครับ ตอนนี้เหรอก็ไม่รู้ว่าทำไรอยู่ไหน เคยคุยกันแค่แป็บเดียวอยู่ช่วงนึง สงสัยท่าจะแต่งงานแล้วมั้ง อิ อิ ส่วนคนที่ห้าชื่อ “พี่เดือน” ครับ พี่เดือนเสียแล้ว เกือบปีแล้วเป็นโรคอะไรซักอย่าง ตอนงานศพ ก็ไม่ได้ไป

มาถึงดูเพื่อนผู้ชายกันบ้าง คนแรกน่ะครับชื่อ “เก่ง” คนนี้บ่่าวอยู่แถวใกล้ๆ กันแต่มีแม่น้ำมาเป็นกั้น ซ้ำเกิดวันเดียวกันกับผมอีก เหอๆ ตอนนี้เหรอ? ก็ไม่รู้อยู่ไหน คนที่สองชื่อ “ทู” ครับ ตอนนี้อยู่ไหนทำอะไรก็ไม่รู้ คนที่สามชื่อ “บอล” ทำอะไรอยู่ไหนก็ไม่รู้ คนที่สี่ชื่อ “แอมป์” จบวิศวอุตสาหกรรม จากรั่วม.อ. เหมือนกัน ตอนนี้ทำงานอยู่ประจวบคีรีขันต์ คนตัวสูงที่สุดของรุ่นชื่อ “กิต” ครับ เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนกับพวกผมตอน ป.5 หรือ ป.6 เนี้ยล่ะครับ ก็ยังพอเจอกันบ้าง แต่ตอนนี้ทำไรอยู่ไหนก็ไม่ทราบครับ คนที่หก ชื่อ “มอน” (อมร) ช่วงนึงได้บวชพระ เห็นว่าตอนนี้เรียนต่อแล้ว แม่ผมบอกน่ะ ก็ส่วนใหญ่เพื่อนเก่าๆ จะเจอแม่ผมเป็นซะส่วนใหญ่ เพราะผมไม่ค่อยได้กลับบ้านล่ะครับ คิดถึงแล้วคิดถึงบ้านจัง

เพื่อนโผมๆ ๆ มาดูต่อกัน

อะเพื่อนๆ โผมกันต่อครับ ถึงเพื่อนเยอะอย่างไร ผมก็ยังจำได้ครับ อิ อิ มาดูคุณครูที่เคารพรักกันก่อนน่ะครับ คุณครูคนแรกชื่อ “คุณครูกิ้ม“ ครับไม่เคยสอนผมแต่รู้จักเป็นอย่างดี อิ อิ พอดีว่าคุณครูชอบมาแถวบ้านผมครับ คุณครูท่านที่สองชื่อ “คุณครูเอ๊ง” ครับเป็นคุณครูสอนคณิตศาสตร์ผมตอน ป.2 ครับและเป็นครูประจำชั้นป.2 ด้วย ใจดีมาก ตอนผมเรียนม.ต้นก็ยังไปหาอาจารย์บ่อยๆ อิ อิ ไปหาหนังสือพิมพ์มาทำข่าวน่ะครับ บ้านอาจารย์เค้าขายของครับ คุณครูท่านต่อมาชื่อ “คุณครูนุชรี” ครับ เป็นญาติของไอ้ทีมัน เป็นครูประจำชั้น อนุบาลสองครับ ต่อมาคุณครูนรา (ถ้าจำไม่ผิด) สอนวิชาพละ แล้วก็เกษตรครับ เกษตรผมทำไรเหรอค้าบ ปลุกผักบุ้งจีนครับ ขายได้เยอะเชียวตอนนั้น อิ อิ อย่างภูมิใจ คุณครูท่านสุดท้าย “คุณครูวิมล” เป็นครูครูประจำชั้นตอน ป.1 ครับ ผมรักคุณครูวิมลมาก คุณครูกับผมเคยกินข้าวด้วยกันด้วครับ อิ อิ บ่อยด้วยเพราะตอนเด็กๆ ผมจะคดข้าวไปกิน หรือเรียกภากลางหน่อยคือ คดข้าวห่อ (เนี้ยมันกลางแล้วเหรอเนี้ยยย…) ก็ไปกินกับอาจารย์เป็นส่วนใหญ่ครับ พูดแล้วคิดถึงจัง อะตอนนี้มาขอแฉเพื่อนหน่อย เพิ่งนึกออก ตอนผมเรียน ป.1 น่ะครับไอ้แอมป์เลย น่าจะจำได้ (ในรูปเพื่อนๆ ช่วงกลาง) มันถูกอาจารย์วิมลเอาเชือกมามัดตัวมันกับเสาด้วย เนื่องจากมันซนมา หรือว่ามันทำอะไรผิดเนี้ยแหละ เหอๆ เป็นที่โจษจัณและผมก็ยังจำได้ดี

มาดูเพื่อนสาวผมบ้าง คนแรกหรือ “แหวน” ครับ เธอเป็นผู้หญิงบึกบึน เหอๆ ทะมัดทะแมงมาก ตอนนี้ทำไรอยู่ไหนก็ไม่รู้ครับป๋ม แต่ได้ยินข่าวแว่วๆ ว่าอยู่แถวบ้าน ทำงานแถวบ้านครับป๋ม คนที่สองชื่อ “ปุ๊ก” ครับเห็นว่ามาเรียนป.ตรีที่กทม. เนี้ยแหละครับ เค้าก็เคยๆ นัดเจอกันน่ะครับ “ปุ๊ก” กับผมเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ประถม แล้วก็ข้ามไปเจอกันอีกทีตอนเรียน ม.ปลายที่ โรงเรียนนราธิวาส ครับ ส่วนคนถัดมาชื่อ “ลิฟ” ครับ เห็นว่าแต่งงานไปนานแล้วตั้งแต่ผมยังเรียนป.ตรีอยู่เลย อิ อิ ตอนนี้คงมีลูกเต็มบ้านแล้วแน่เลย ต่อมาคนสุดท้าย “หนูแอน” ครับ ไม่รู้สิผมติดเรียกหนูแอนมาแต่ไหนแต่ไร ก็เลยเรียก หนูแอนมาเรื่อยๆ ตอนนี้หนู่แอนเป็นพยาบาลอยู่โรงพยาบาลนราธิวาสราชนครินทร์ ครับแต่งงานแล้วก็มีน้องไปเรียบร้อย อิ อิ ดูสิเค้าแต่งงานกันไปหลายคนแล้วน่ะเนี้ย ส่วนผมหรือ ยังเรียนอยู่เลย ไม่รู้มันจะเรียนไปถึงไหน หุ หุ

มาดูเพื่อนผู้ชายกันต่อ คนแรกที่เอามือแกล้งเพื่อนครับ ชื่อไอ้พจน์ครับ คนนี้กับผมมีประวัติเยอะมาก ครับเนื่องจากมันชอบแกล้งผมครับ แกล้งสาระพัดจริงๆ น่ะครับ แกล้งแบบผมต้องกลับบ้านไปคุยกับตาว่าแตเคยเจอเพื่อนที่ชอบแกล้งเหมือนผมถูกแกล้งจัง ผมก็เคยสู้กัดกับมันมาบ่อยครับ (เอ้นั่นมันหมาแล้วนู๋) ผมเคยเอาไม้กวาดตีมัน ตีแบบหลับตาฝาดเลยครับ เอาดินสอแทงมันที่มือด้วย (โหดไปป่าวเนี้ยตรู) แล้วมันก็ยังเก็บรอยจารึกในไว้ด้วยน่ะครับ ไม่รู้มันจะเก็บเอาไว้เป็นที่ระทึกของมันเหรอป่าว นอกจากมันจะแกล้งผมแล้ว คนส่วนใหญ่ที่เป็นผู้หญิงในห้องถูกมันแกล้งทุกคนครับ อ้าวมันแกล้งผมที่เป็นผู้ชายคนเดียวเหรอเนี้ย… ตรูน้อตรู คนต่อมาชื่อ “เดี่ยว“ ครับ เป็นเด็กมาจากบ้านโคกบก อิ อิมาพร้อมกับ “แตง” ครับ เป็นเด็กขี้อาย พูดติดอ้างนิดหน่อย อิ อิ ต่อมาไอ้คิ้วเข้ม แสนเจ้าชู้ชื่อว่าไอ้ “ไผ่” ครับ ไอ้คนเนี้ยนี้มันชอบวาดรูปพญานาค ชอบเล่นว่าวอย่างมาก ขนาดงานปักแผ่นเฟรมมันยังทำเป็นรูปว่าวเลย ดูมันว่าบ้าขนาดไหน คนรองสุดท้ายชื่อไอ้ “เอก” ครับ ไอ้เนี้ยรวมหัวกับไอ้พจน์ครับ ชอบแกล้งคนอื่น แต่ไอ้เอกเนี้ยมันชอบแกล้งปุ๊กเป็นพิเศษ เพราะว่ามันชอบปุ๊กครับ แต่ปุ๊กไม่เล่นด้วย หุ หุ ส่วนคนสุดท้ายไอ้ “โขง” ครับ ไอ้เนี้ยเป็นสหายกับน้องผมครับ ซึ่งมันก็คนละรุ่นกันน่ะครับ น้องผมห่างจากผมตั้งห้าปีแน่ะ แต่มันก็สนิทเป็นแก๊งเดียวกันได้

ว่าไปเราพร่ำมาซะเยอะเลยน่ะเนี้ย… เหอๆ คงเบื่อกันพอสมควร งัยเรื่องนี้ก็ฝากไว้แค่นี้น่ะครับ… 

คิดถึงเพื่อนๆ จัง…

Jaobao’
[It's Me!]